vrouw van stand

Zwijgen of de glazen afgrond

2010-06-26T17:18:00.001+02:00

Een vrouw van stand heeft interesse voor politiek. Of meer specifiek voor politici. Al enkele keren schreef ze in haar kladschrift een stukje over een politicus. Maar publiceren deed ze niet. Want uiteindelijk is de banaliteit ervan te groot. En een vrouw van stand wil enkel in de diepte werken. De echte wereld bevindt zich ondergronds. Maar het opstappen van Marianne T. heeft haar in het hart geraakt. Niet dat ze ooit enige sympathie heeft gevoeld voor haar partij. Een vrouw van stand heeft er nooit een stem voor uitgebracht. Godde- en meesterloos is een vrouw van stand. Alleen zo kan de eigen koers gevaren worden. Dat een groepje heertjes en vrouwtjes haar verantwoordelijkheidsgevoel uitbuiten en dan aan de kant schuiven, tot daar aan toe. De macht is immers meedogenloos want egocentrisch. Maar het stoort een vrouw van stand in grote mate dat Marianne T. als reden opgeeft dat ze het strijden moe is. Zelfs in haar aftocht vindt ze het nodig om zich te verantwoorden. Waarom maakt ze geen gebruik van de newspeak als het opnemen van verantwoordelijkheid, in het belang van de partij, kansen geven aan nieuwe mensen, of een ander woordengordijn zonder betekenis. Een vrouw van stand kan het niet genoeg herhalen, zwijgen is soms effectiever dan praten. Of misschien een enkel 'et alors'? De vluchtigheid, een vrouw van stand wijst graag op de dubbele bodem van deze woordkeuze, is nefast. Zeker voor een vrouw van stand.
(credits afbeelding)

Viegeltje en de oerwouddrum

2010-06-20T20:52:00.001+02:00

Een vrouw van stand ging deze middag naar de lokale cinema. Het was de Belgische première van Iep!, de verfilming van het prachtige boek van Joke van Leeuwen. Een vogelmeisje kan zich niet bedwingen en volgt de lokgroep van de (andere) vogels naar het zuiden. Haar surrogaatouders volgen haar met het doel om haar terug naar huis te brengen, want "ze kan zelfs nog geen eitje bakken". Tevergeefs, de innerlijke drang laat zich niet zomaar stroomlijnen tussen de platgetreden paden der redelijkheid. Een vrouw van stand had in haar tienerjaren een tekstje ophangen in haar kamer waarin werd verwezen naar de drum die iedereen hoort en dat je iemand moet loslaten als hij of zij door die roffel het oerwoud intrekt. Misschien had vrouw van stand van Leeuwen eenzelfde stuk poëzie in haar tienerkamer, wie weet. Het is een oeroud thema in de jeugdliteratuur, maar doet het nog altijd. Een vrouw van stand legt dan ook in een onbewaakt moment haar oor wel eens op de grond, de mond gesnoerd en haar hersenen inspannend luisterend. Maar de oerwoudtrom hoort ze nog maar zelden. Weggevlogen door de tijd. Misschien een volgende lente, als de vogels terugkeren uit het zuiden.

(credits afbeelding)

Andere Welvaart, deel II

2010-06-14T15:32:00.007+02:00

Een vrouw van stand doorploegt op haar queeste naar een nieuwe invulling van welvaart de onovertroffen klassieker 'Walden' van de heer van stand met de wondermooie naam H.D. Thoreau. Zijn wijsheden zijn echter zo simpel dat een vrouw van stand moeite heeft deze te doorgronden. Een tweede wet laat dus op zich wachten tot het inzicht komt. Een vrouw van stand beseft wel reeds dat ook het moderne, steedse leven een belangrijke plaats dient te krijgen in de wetten. Nostalgie is, zoals eerder gemeld, ten allen prijze te vermijden.

(credits afbeelding)

Andere Welvaart, deel I

2010-06-10T21:14:00.009+02:00

Een vrouw van stand begint haar zoektocht naar de andere welvaart bij het herlezen van een boek dat in de huisboekenkast staat: Tom Hodgkinsons 'How to be idle'. De schrijver poogt met dit pamflet de werkethiek een andere invulling te geven. Welvaart is volgens Hodgkinson niet gelijk aan materiële welstand en geld verdienen om dit ideaal te kunnen waarmaken. Luiheid is de ware sleutel tot vrijheid. Deze laatste is de enige weg naar geluk en welzijn. De luie auteur dwingt een vrouw van stand na te denken over het paradigma dat 'een goede job' ons geld, een sociaal leven en status zal schenken en dat deze drie-eenheid ons leven waardevol maakt. Een vrouw van stand gaat grotendeels mee in Hodgkinsons oproep tot meer reflectie over het gelijkheidsteken tussen een mooie job en welvaart. Ook zij vond het na het verlaten van de schoolbanken bevreemdend dat de 'great expectations' over het leven opgebouwd in de tienerjaren lijken uit te monden in de quasi-trivialiteit van een job. En het meest onwezenlijke is inderdaad het schijnbare gebrek aan maatschappelijke reflectie hierover.

De eerste welvaartswet volgens een vrouw van stand is dan ook:

1. Reflecteer over het paradigma dat een goede job gelijk staat met welvaart.

Referentie foto: www.independent.co.uk/multimedia/archive/

Andere Welvaart

2010-06-08T19:36:00.001+02:00

Een vrouw van stand klaagt niet. Ze heeft haar zaakjes mooi voor elkaar. Maar in deze duistere tijden besluipt haar soms een omineus gevoel bij het lezen van sommige media. Een professor vertelde dat de leeftijdsgroep waarbinnen een vrouw van stand zich bevindt niet moet wanhopen. De welvaart gaat niet plotsklaps dalen. Wel proclameerde deze hooggeleerde vrouw dat we naar een andere welvaart zouden evolueren. Dergelijke uitspraken vindt een vrouw van stand prikkelend. Een andere welvaart. Tot spijt van een vrouw van stand, en als domper op een interessante gedachtegang, zei deze vrouw met leuke afkortingen voor haar naam er niet bij hoe dit anders-zijn moet ingevuld worden. Een vrouw van stand gaat dan maar zelf aan de slag en neemt de tijd om hierover te reflecteren...want tijd wordt waarschijnlijk het sleutelwoord. Dat voelt een vrouw van stand aan de fluwelen kromming van haar armen.

womenlikemeonline.com/.../images/Prosperity.JPG

1

2010-05-25T21:43:00.002+02:00

Een vrouw van stand heeft soms ideeën die ze graag zou realiseren. Eén ervan is het openen van een galerij waar slechts 1 kunstwerk ten toon wordt gesteld. Het bezoekersaantal dient schaars te zijn, enkelen waarvoor de deur wordt geopend en die in alle rust en tijd kunnen kijken. Interactie is verboden. De solitaire bezigheid van het kunstkijken wordt in ere hersteld. Musea de dag van vandaag steunen te veel op de vreselijke driehoek musea/kunstwerk/bezoekers, waarbij de aantallen het consumentisme vereren, meer dan het bedachtzame dat kunst vraagt. Vervlakking in zijn puurste vorm: alleen maar oppervlak en veel gekwebbel. Democratie is geen excuus om het denken af te remmen. Een vrouw van stand zou in haar galerij elke maand een ander werk tonen, een individuele keuze gericht naar 1 bezoeker. 1.

Beeld

Je komt altijd ergens

2010-05-20T21:24:00.002+02:00

Een vrouw van stand kijkt Pippi. "Je komt altijd ergens", zegt Pippi Langkous als Tommie vraagt of ze wel in de juiste richting wandelen. Dat is natuurlijk zo. Maar vandaag de dag nemen we geen genoegen meer met dit antwoord. We willen zijn waar we willen zijn, niet zomaar ergens. Ook een vrouw van stand lijdt aan deze moderne ziekte. We ride and ride, but never come upon, leerde een vrouw van stand in een ver verleden in haar lessen filosofie. Ze vond het, en vindt het nog steeds, een prachtig stukje poëzie, maar ook zo verwarrend. Het komt dicht bij de essentie van het leven en daarom ontsnapt het steeds aan elk begrijpen. Ook een vrouw van stand zal zich uiteindelijk moeten neerleggen bij Pippi's wijsheden, ook al snapt ze er niets van.

The Age of Telling

2010-03-25T20:31:00.001+01:00

Een vrouw van stand las zonet dat de age of selling voorbij is, en de age of telling voor de deur staat. Verhalen, daar zal het in dit tijdperk om draaien. Welke verhalen dan precies werd niet vermeld. Maar een vrouw van stand vindt het in eerste instantie wel een mooie gedachte. Zelf houdt ze namelijk hartstochtelijk veel van verhalen: grote en kleine, blije en droevige, wegdromende of schrijnende. Alles een verhaal. Maar, vraagt ze zich af, wie zal deze verhalen dan vertellen? Toch niet de marketeers, verkopers of kleine kruideniers? Is er wel genoeg verbeelding en creativiteit om alles en iedereen te vertellen? En wie luistert er dan nog? Een vrouw van stand schudt vermoeid het hoofd. Neen, the age of telling klinkt te veel als een ontsnapte leuze uit de koker van een trendwatcher. Lucht voor lucht, dat zal de deal wel zijn. Vanmiddag scheen de zon en de maan. En meer valt er niet over te vertellen.

Jarig

2010-03-21T20:50:00.005+01:00

Een vrouw van stand laat maar met mondjesmaat haar bedenkingen los op de wereld. In de beperking toont zich de meester, zei Goethe, en hij schreef een boekenkast vol. Deze kracht van de beperking komt het mooist tot uiting in de popmuziek. Kort en gebald, vlug en vuil. Een vrouw van stand kan het ten zeerste waarderen. Op deze lentedag laat ze de opzwepende beat van wijlen de heer Smith klinken: Sonic's RendezvousBand.

Flaubert, deel III: Het chriurgisch mes der liefde

2010-02-15T19:57:00.002+01:00

Een vrouw van stand heeft het niet zo voor Madame Bovary. Een vriendin zal ze nooit worden. Daarvoor is ze te nuffig en is haar ruggengraat te slap. Maar haar levensverhaal legt wel iets bloot dat een vrouw van stand intrigeert. Madame Bovary's echtgenoot is een geneesheer. Hij kent het menselijk lichaam door en door. Hij weet waar te snijden om rottend vlees weg te nemen. Virussen en bacteriën herkent hij aan allerlei soorten uiterlijke kenmerken. Maar voor de verlangens van zijn vrouw blijft hij blind. Voor haar neemt hij het chirurgisch mes der liefde niet op. Vreemd hoe een man nooit verder komt dan de oppervlakte van de huid van zijn vrouw. Een vrouw van stand neemt de scalpel en opereert tot op het bot.

(afbeelding: www.weblettres.net)

Op bezoek bij Virginia Woolf

2010-02-11T20:11:00.003+01:00

Een vrouw van stand ging in Londen op bezoek bij Virginia Woolf. Onder de koude januarizon liep ze door de Bloomsburystraten. Het was er stil. Ooit moet het gegonsd hebben. Automobielen, steedse bewoners en winkeliers. Mrs Dalloway zag het zo: "It was a splendid morning too. Like the pulse of a perfect heart, life struck straight through the streets. There was no fumbling - no hesitation. Sweeping and swerving, accurately, punctually, noiselessly, there, precisely at the right instant, the motor car stopped at the door.". Niemand schrijft zo precies als Virginia Woolf. Ze ontleedt de werkelijkheid tot op het koude bot. Maar het gekke is dat ze dat niet doet door een puntige of schaarse woordkeuze. Neen, ze maakt rondjes en meandert omheen datgene wat ze zeggen wil. En zo moet je als lezer zelf je weg banen door haar boeken, net als in het leven zelf.

(credits foto: Laurent Meese)

Flaubert, deel II: De slang in Flaubert

2010-02-10T18:51:00.006+01:00

Een vrouw van stand schatert zelden. Het luidkeels lachen vindt ze vaak te schel. Enige gereserveerdheid in de publieke ruimte is te verkiezen boven het ongeremd loslaten van individuele emoties. Daarvoor zijn we net met iets te veel op deze planeet. Begrenzing is een te koesteren deugd. In gedachten wordt er wel gebruld, gevloekt en geschaterd, zoals met Bouvard en Pécuchet. Beide heren willen het echte leven leven door anderen na te bootsen. Vanzelfsprekend komen ze hierdoor terecht in hilarische situaties. De lezer lacht om het gespeelde leven. Maar ziet niet dat het geschreven gespeelde leven, fictie in het kwadraat, een spiegel is voor het eigen leven. En zo maakt heer van stand Flaubert een slang die in zijn eigen staart bijt. En de enige lachende laatste is Flaubert zelf. Des schrijvers ultieme triomf.

Flaubert, deel I

2010-01-14T22:31:00.004+01:00

Een vrouw van stand houdt niet van snorren. Het blijft wat vreemd, dat haar tussen neus en onderlip. Ook al wordt het vaak geassocieerd met mannelijkheid, een vrouw van stand is geen liefhebber van dit lichamelijk begroeisel. Op één uitzondering na. En dat is de bovenmaatse, ietwat waanzinnige snor van de heer van stand Flaubert. Een vrouw van stand is vooral gek op Bouvard et Pécuchet.

link: gutenberg

Dromen van Corbusier

2010-01-12T20:23:00.002+01:00

Een vrouw van stand bekent. Ze woont in suburbia, een samenraapsel van enkele straten met daartussen groen en wat water. De percelen zijn groot. Hier is eigendom geen diefstal. Ooit was dit het domein van een kasteelvrouw. Zowaar een leuke gedachte voor een vrouw van stand. Maar een groot denker van deze tijd sprak op BBCWorld een andere visie op dit aards geluk. Om ecologische en andere rampen te vermijden moeten buitenwijken teruggedrongen worden. Iedereen moet in de stad gaan wonen waar openbaar vervoer op een eenvoudige manier kan georganiseerd worden. De automobiel moet definitief op stal. Een vrouw van stand droomt weg en ziet de geest van Corbusier rondspoken. De natte droom van elke urbanist om het samenleven van anderen te willen ordenen en stroomlijnen. Mensen stapelen en bergen. Een vrouw van stand droomt van andere ruimten. Van de woeste hoogten van een Engels landschap bijvoorbeeld, waar de eenzaamheid nog als een koude wind doorheen je jas blaast. Of een Australisch strand waar de zon en het zand wedijveren voor de eindeloze zee. Maar voor nu voldoet deze voorstad met wat bomen en beekjes. En auto's, veel auto's.

link afbeelding

Wensen

2010-01-12T20:13:00.000+01:00

Een vrouw van stand zou iedereen een mooi 2010 willen wensen, maar doet dat niet. Want zoals de heer van stand C. Buddingh schreef: "de gebeurtenissen in je leven maak je zelf". Of in de versie van de denkers Bert en Ernie: "maak er wat van, maak er wat van". En dan zijn mijn in clichégedrenkte wensen overbodig.

(afbeelding: www.drechtstedengedicht.nl/.../buddingh.gif)

Nous ne débatterons pas

2009-12-24T16:20:00.002+01:00

Een vrouw van stand leest wel eens een krant. En niet enkel om als rijm in het leven te staan, wat natuurlijk altijd mooi meegenomen is. Zo trof haar recht in het hart het artikel van Nadia Fadil in de week-endeditie van De Standaard. Daarin verhaalt ze over de Franse hiphopster Diam's. Een vrouw van stand is geen kind aan huis in deze kamer van het grote muziekkasteel. Maar ze heeft veel respect voor de Franse tak van het genre waar het woord steeds de bovenhand heeft. Diam's heeft zich vestimentair een andere gewoonte aangemeten. Kledij is een simpele en directe manier om de illusie van een identiteit uit te drukken. Zo verschijnt een vrouw van stand graag in een hoog opgeknoopte witte kanten blouse op een beige paardrijbroek en bijpassend geruit jasje. Maar dit terzijde. Diam's weigert hierover te praten, uitleg te verschaffen, maatschappelijke positie in te nemen. Deze inname van een filosofische plaats in de wereld ontroert een vrouw van stand ten zeerste. Het gaat om een Ghandiaanse verzetsvorm die navolging verdient. Een vrouw van stand ergert zich namelijk mateloos aan het puberale gekwetter over dit of gene. En hier kijkt een vrouw van stand met name naar haar seksegenoten. Een vrouw van stand laat zich niet opjagen door een hoofddoeken- of een nationalistisch canondebatje. Met een resoluut handgebaar wijst ze dit af. Een vrouw van stand spreekt enkel als de woorden en de toehoorder het waard zijn. Met als enige doel de woorden zelf. Het zwijgen moet dan ook terug in ere herstelt worden. De heer van stand Wittgenstein heeft dit in de Duitse taal mooi neergeschreven. Een gulden regel die een vrouw van stand graag als grondwettelijke bepaling in Vrouwvanstandland wil inschrijven. Vive le silence!

http://diams-lesite.com/

Ambtenarenliteratuur, deel I

2009-12-21T21:32:00.003+01:00

Een vrouw van stand is een ambtenaar. Bijna elke dag spoort ze naar een Brussels kantoor om daar mee te werken aan de verdere uitbouw van een of ander cultuurbeleid. Als ambtenaar wordt ze elke dag koudweg met de neus op de feiten gedrukt. Iedereen is slechts een bijna onzichtbare werkmier. De zandkorrel die wordt meegesleept blijkt vaak een mestbolletje te zijn. Net deze naakte waarheid wordt in de ambtenarenpraktijk zo eerlijk en meedogenloos blootgelegd. en daarom prefereert een vrouw van stand deze bezigheid boven een aantal andere. Veel grote literatuur is geschreven over dit betaald tijdverdrijf. Een vrouw van stand heeft een grote passie voor dit schijnbaar passieloze schrijfsubject. De heer van stand J.J.Voskuil is een meester in de nauwkeurige dissectie van het ambtenarenschap. In duizenden pagina's ontrafelt hij de symbiotische verbinding tussen zijn ego en zijn professie. Een vrouw van stand heeft eveneens een groot ontzag voor de in de romans aanwezige levensgezel van Voskuil. Zij is steeds zijn vlees geworden geweten, die op enige afstand het pad bijstuurt dat de heer Voskuil bewandelt. Zo weegt een vrouw van stand haar bureautische beslissingen af aan het denkbeeldige oordeel van mevrouw Voskuil. In het hoofd van een vrouw van stand leidt dit vaak tot hilarische morele discussies. Over één ding zijn de familie Voskuil en een vrouw van stand het eens: de arbeidsplek moet een veilige haven zijn, waar de woeste golven van de buitenwereld tegenaan kunnen beuken. Het liggen van de leeuw naast het lam blijft ook in deze kerstperiode een na te streven ideaal.

De eerste sneeuw

2009-12-19T13:00:00.001+01:00

Een vrouw van stand heeft weinig besef van tijd. Sommige dagen rijgen zich naadloos aan elkaar, zonder cesuur. Ogenblikken rekken zich daarentegen soms uit tot in de eeuwigheid. Door het vallen van de eerste sneeuw nestelt er zich een herinnering in het hoofd van een vrouw van stand. Het had veel gesneeuwd. Het was avond en donker. Samen met haar beste vriendin ligt een tienjarige vrouw van stand op haar rug languit in de vers gevallen sneeuw. Ze kijken naar de open hemel waarin de sterren hun plotse aanwezigheid manifesteren. De herinnering is vluchtig maar een vrouw van stand voelt nog de natte kou die langzaam door haar dik gewatteerde parka naar boven kruipt. Waarover de meisjes spraken, weet een vrouw van stand niet meer. Maar het liggen in de sneeuw, het zien van de sterren en het voelen van de kou gaf een vrouw van stand een gevoel van volstrekte tijdloosheid. Zo transcendentaal als toen wordt het nooit meer, maar voor een vrouw van stand blijft sneeuw daarom onlosmakelijk verbonden met tijd, dat zo zijn abstractheid verliest.

Nederland, mijn vlakke land

2009-12-15T20:38:00.004+01:00

Een vrouw van stand had gisteren het genoegen om via het spoor naar het Hollandse Den Haag te reizen voor een studiedag in de Koninklijke Bibliotheek. Opnieuw trof haar de onwerkelijke schoonheid van Nederland. Het is inderdaad wat vreemd om op de middag een glaasje halfvolle melk te drinken. En er wordt net iets te hard gesproken. Een vrouw van stand kan het echter niet helpen. Als het Nederlandse landschap door het treinraampje voorbij flitst, raakt een vrouw van stand geraakt door een zonderlinge verwantschap. Ze voelt zich altijd een beetje opgelaten als ze de Maas oversnelt bij Dordrecht. En ondertussen zoeven de Nederlandse steden voorbij...

Kijken naar van der Weyden

2009-12-13T20:28:00.005+01:00

Een vrouw van stand houdt niet onvoorwaardelijk van de Vlaamse Primitieven. U begrijpt dat alleen de woordkeuze al haar enigszins laat huiveren. Niet het zelfstandig naamwoord, maar wel het adjectief. Rogier van der Weyden heeft deze dagen enkele werken hangen in het vernieuwde Leuvens museum M. Een vrouw van stand moet altijd een monkellachje onderdrukken als instellingen een naam aannemen waaruit blijkt dat ze bang zijn om uitgesproken te worden. Net alsof ze zichzelf eerst willen verontschuldigen voor hun bestaan. Om uiteindelijk helemaal te verdwijnen. In Antwerpen schrapt men ook letters in de museale hoofdding en plaatst er dan een spatie tussen. Een witregel als statement. Een vrouw van stand heeft te veel respect voor woorden om ze te verminken tot arm- en beenloze zielenpoten. Men speelt geen pseudo-filosofische spelletjes met een duizenden jaren oude uiting van ons mens zijn. Maar een vrouw van stand windt zich op, en dat past niet tijdens een audiëntie bij de meester van der Weyden. Hier wordt niet geschrapt. Neen, hier wordt enkel toegevoegd. Tot in het uiterste detail worden werelden gemaakt. Het doek dwingt je om te kijken. En te kijken, en te kijken. Maar de perfectie belemmert het voelen. Ook al ligt de smart dik uitgesmeerd op de lijkwitte gezichten, de gecreëerde afstand duwt de kijker steeds in de rol van toeschouwer. Deze positie is een vrouw van stand niet vreemd, integendeel, het is een geliefkoosd plekje. Meester van der Weyden plaatst de kijker echter op een balkonnetje, achter een hekje, voor een diepe sloot. Een vrouw van stand wil toeschouwer zijn middenin. Tussen het vuil, de stank, de modder of in de spotlichten, de rozengeur, het warme bed. Een contradictorische positie die een vrouw van stand met vrijheid wenst te associëren. En daarom houdt ze niet onvoorwaardelijk van Rogier van der Weyden, maar kan ze het niet laten naar hem te kijken.

http://www.mleuven.be/

Het dribbelen van de bal

2009-12-13T20:19:00.004+01:00

Een vrouw van stand schopt liever tegen enkele schenen dan tegen een bal. Maar daar haar levensgezel wel de vreugde kent van het voetbalspel, kijkt ze soms met enige aandacht naar een staaltje van dit voornamelijk mannelijk kunnen. En ze geeft toe, het bevat enige schoonheid. Om de een of andere reden is het vooral het Nederlandse voetbal dat ietwat aantrekkingskracht op haar uitoefent. Zo herinnert een vrouw van stand zich hoe ze in haar meisjesjaren op het blauwe scherm keek naar de goddelijke Van Basten. Het been vooruit gestrekt, de nekspieren gespannen, de armen breed zwaaiend, hoog rijzend als een donkerharige Griekse halfgod. Enkel lichaam, alsof de geest niet bestaat. Mooi.

Van recentere datum was ze, eveneens via hetzelfde schermpje, wederom deelgenoot van de haar vreemde balliefde, wat ze met zowel afgunstige als bewonderende blik aanschouwde. De heer van stand J. Mulder jongleerde in de onmetelijke Hollandse vlakte voor zijn huis met de bal. Homo ludens in zijn meest pure vorm. Dat is de schoonheid van voetbal: de lichamelijke creatie van een spel, enkel en alleen door middel van een simpel rond object. As basic as basic can be. Daar kan soms een Vandekeybus of een De Keersmaeker niet tegenop. En ach, dan huilt het hart van een vrouw van stand als ze de aasgieren hoort cirkelen, de zogenaamde bobo’s, de zogenaamde trainers, die blijkbaar verstoken zijn van enig esthetisch gevoel. Die zich gulzig en schrokkend voeden met de wormen die welig tieren rond de bal, en dan van de weeromstuit ook zelf beginnen te kronkelen om zich toch in alle bochten te kunnen wringen. En zonder poten raak je geen bal, dat weet zelfs een vrouw van stand.

http://www.youtube.com/watch?v=s7srxc1UaNk

Zeepbellen

2009-12-06T20:39:00.003+01:00

Een vrouw van stand denkt soms diep na. Ze doet dit op zo’n manier dat enkel de kleur van haar ogen iets verdonkeren, en haar gelaatstrekken wat verstrakken. Voor een buitenstaander amper merkbaar. En komt dan tot conclusies waarvan ze meent dat ze iets te betekenen hebben. Vooral als ze uitkomt op de frase: “alles is ijdel”. Dat is zonder twijfel één van haar lievelingsuitspraken. Lang geleden maakte men mooie prenten met daarop een lieftallig, maar veel te mollig om gezond te zijn, engeltje dat zeepbellen blaast. En daaronder stond dat het leven een zeepbel is. Een vrouw van stand hoopt stiekem om ooit een dergelijke prent in een vrouwenblaadje of de dagelijkse krant te vinden. Breed uitgesmeerd over een ganse pagina, een vette naakte engel die een gigantische bel blaast, barstensklaar om in duizenden stukken uiteen te vallen en te verdwijnen in het niets, met misschien enkel hier en daar enkele rondgespatte waterdruppeltjes. Met daaronder in grote letters de boodschap: alles is ijdel. Maar ach, ook dat is ijdele hoop. En dus koestert een vrouw van stand haar eigen bedenkingen, in alle stilte en alleenspraak.

www.passagenproject.com/millais_zeepbellen_1886.jpg

www.passagenproject.com/rembrandt_bellenblazende-cupido_1634.jpg

Troost

2009-12-02T20:16:00.001+01:00

Een vrouw van stand heeft soms behoefte aan wat troost. Het is niet dat haar geliefde levensgezellen van stand haar tekort doen. Integendeel, ze krijgt meer dan ze geeft. Maar het is de eeuwige zoektocht naar het schone leven. En troost is, samen met haar grote zus liefde, nu eenmaal één van de mooiste woorden die lippen laten spreken. Vooral de dubbele o, gevormd door het tuiten van de mond, is van een goddelijke pracht. Maar een vrouw van stand dwaalt af. Bij het avondlijke surfen naar kritische kunstrecensies, hoogst belangrijke buitenlandse gebeurtenissen of een korte wandeling naar het dorpje jeugdliteratuur, sluit een vrouw van stand haar watertrip steeds af met een slokje zoute troost (‘als tranen zo zoet’ wou ze hier nog aan toevoegen, maar haar innerlijke cipier, de misbegrepen dichter, ontneemt haar resoluut de pen) . Emma Adbaege maakt kinderboeken. Ze doet dit door tekeningen te maken. Tekeningen met zwarte lijnen en fruitkleurtjes. Tekeningen met balorig kijkende kleutertjes en dikbillige vrouwen. En tekeningen van tafels, stoelen en servies. Vooral die laatste laten een vrouw van stand niet onberoerd. Het breekbare witte porselein met roze streepjes, een vergeten vaas of kopje thee. De mildheid waarmee de illustratrice een parallelle wereld creëert, laat een vrouw van stand zacht glimlachen. De getekende kleine kamertjes zijn schijnbaar kinderlijk chaotisch. Tegelijkertijd stralen ze een onbewogen rust uit. Op het einde van de dag geven ze een vrouw van stand genoeg gemoedsrust om zonder angst de ogen te sluiten en te wachten op een nieuw begin.

www.emmaadbage.com/blog

Lof der zotheid

2009-12-01T20:30:00.005+01:00

Een vrouw van stand moet behept zijn met enkele afwijkingen. Rariteiten die een vrouw karakteriseren. Want middelmaat dient ten allen tijde te worden vermeden. Ten allen tijde! (Men kan het niet genoeg benadrukken.) Graag wil een vrouw van stand deze met u delen. Over een subvestimentaire eigenaardigheid bijvoorbeeld, wil een vrouw van stand het liever later hebben, als de kennismaking zich al enigszins heeft verdiept. Maar ter zake nu. Een vrouw van stand is gefascineerd door de zestiende eeuw. Ze verbaast zich namelijk altijd over welke zinderende siddering er over deze epoque heen ging. Grote geesten waren vrij, de wereld nam een nieuwe koers en onderhuidse strubbelingen werden openlijk uitgevochten. Kortom, een tijd naar haar hart. In het boek Brugge. Een verhaal van 2000 jaar (van de nobele heren Geirnaert en Vandamme) vernam een vrouw van stand dat ook in de thuisstad Brugge het geestesleven in die tijd bruiste. De illustere Mark Laurin (1488-1540) ontving Erasmus, Vivés en Thomas More in zijn prachtig stadspaleis. En dan vraagt een vrouw van stand zich natuurlijk af of dit gezelschap zich euforisch zou hebben gevoeld. Oprechte blijdschap omdat ze zaken bepraatten en schreven die er toe deden. Of als ook zij reeds gebukt gingen onder de loden hemel der vervlakking. Is ons verblindend streven naar nieuw, snel en jong herkenbaar voor hen? Een vrouw van stand wenst het te betwijfelen. Misschien komt daar de fascinatie vandaan: het geloof dat je met de juiste woorden en daden de gang van het leven kan doen kantelen naar iets met een hoger waarachtigheidsgehalte. Maar een postmoderne vrouw van stand mompelt daarna nauwelijks verstaanbaar: what ever that may be. Zelfs de opstandige 16de eeuw kan niet ontsnappen aan de betonnering van wat dan erfgoed wordt genoemd, een afgesloten verleden.

Weemoedige geluiden zonder nostalgie

2009-11-29T20:33:00.000+01:00

Een vrouw van stand houdt niet van nostalgie. Het terugkijken naar een beter verleden is haar vreemd. Ook al zijn sommige keuzes moeilijk te verantwoorden, de weg is nog lang en de vaste tred mag niet in een slenterpas verwateren. Maar dat wil niet zeggen dat enige weemoed niet tussen de plooien van de dagen kan binnen sluipen. Weemoed is zachter en complexer dan de ietwat gemakzuchtige nostalgie. Een vrouw van stand kent de soms gekke sprongen van het hart en laat zich laven aan wereldse schoonheid. Zo is ze steeds op zoek naar verstillende geluiden die vrij zijn van nostalgie. Eén van de kroonprinsen van deze muzikale vervreemding is de klank die de 'ondes-Martenot' produceren. Het is niet verwonderlijk dat een Jacques Brel zich voor zijn hartekreten liet ondersteunen door Martenots uitvinding. Onlangs kwam een vrouw van stand bij toeval uit op de webpagina van de Franse muzikante Christine Ott. Luister en huiver.

www.myspace.com/christine-ott

Een vrouw van stand op bezoek in het kleine maar gezellige dorpje 'Vlaamse jeugdliteratuur'

2009-11-28T21:51:00.001+01:00

Een vrouw van stand ging deze ochtend in Antwerpen op theevisite bij enkele leading ladies van de Vlaamse Jeugdliteratuur, meer bepaald Stichting Lezen en Leeswelp. Het werd een gezellig onderonsje waar de openliggende knietjes van de jeugdliteratuur een deugddoende pleister kregen. Ja, jeugdliteratuur moet ernstig worden genomen. Ja, jeugdschrijvers verdienen volwassen aandacht van media, uitgeverijen en lezers. Ja, goede goede en goede slechte recensies (dank je, Joke Van Leeuwen) van jeugdboeken zijn broodnodig zodat een duidelijk pad zichtbaar wordt in het donkere boekenbos. Het enthousiasme van beide gastvrouwen werkte erg aanstekelijk op een vrouw van stand. Ze kruipt dan ook in bed met een jeugdboek waar de titel en schrijver haar nu eventjes ontsnappen. Alles is rustig in Jeugdboekendorp...al verlangt een vrouw van stand wel naar wat meer discussiedrift en opiniestorm in dit kleine maar misschien te gezellige plaatsje.

http://www.stichtinglezen.be/
http://www.vlabinvbc.be/

Een vrouw van stand in cultuurland

2009-11-28T21:36:00.001+01:00

Een vrouw van stand heeft het deze dagen niet onder de markt. In een samenleving die tijd en ruimte lijkt te willen verschalken, is het eenzaam zoeken naar traagheid. Maar een vrouw van stand geeft zich niet zomaar gewonnen en levert steeds het gevecht met open vizier. Als een ware Marianne draagt ze de vlag van de traagheid op de puinhopen van een digitale wereld. Ze schuwt de Grote Woorden niet en probeert het eeuwig draaiende rad een stok in de wielen te steken. Zoals de visionaire Andrea Fraser al zei, kan enkel kunst de wereld redden. Maar zal onze lady of class het halen? Ze strijd met gelijke wapens, dus laat je meevoeren op de reis van de Vrouw van stand...