Zwijgen of de glazen afgrond

Een vrouw van stand heeft interesse voor politiek. Of meer specifiek voor politici. Al enkele keren schreef ze in haar kladschrift een stukje over een politicus. Maar publiceren deed ze niet. Want uiteindelijk is de banaliteit ervan te groot. En een vrouw van stand wil enkel in de diepte werken. De echte wereld bevindt zich ondergronds. Maar het opstappen van Marianne T. heeft haar in het hart geraakt. Niet dat ze ooit enige sympathie heeft gevoeld voor haar partij. Een vrouw van stand heeft er nooit een stem voor uitgebracht. Godde- en meesterloos is een vrouw van stand. Alleen zo kan de eigen koers gevaren worden. Dat een groepje heertjes en vrouwtjes haar verantwoordelijkheidsgevoel uitbuiten en dan aan de kant schuiven, tot daar aan toe. De macht is immers meedogenloos want egocentrisch. Maar het stoort een vrouw van stand in grote mate dat Marianne T. als reden opgeeft dat ze het strijden moe is. Zelfs in haar aftocht vindt ze het nodig om zich te verantwoorden. Waarom maakt ze geen gebruik van de newspeak als het opnemen van verantwoordelijkheid, in het belang van de partij, kansen geven aan nieuwe mensen, of een ander woordengordijn zonder betekenis. Een vrouw van stand kan het niet genoeg herhalen, zwijgen is soms effectiever dan praten. Of misschien een enkel 'et alors'? De vluchtigheid, een vrouw van stand wijst graag op de dubbele bodem van deze woordkeuze, is nefast. Zeker voor een vrouw van stand.
(credits afbeelding)

Viegeltje en de oerwouddrum

Een vrouw van stand ging deze middag naar de lokale cinema. Het was de Belgische première van Iep!, de verfilming van het prachtige boek van Joke van Leeuwen. Een vogelmeisje kan zich niet bedwingen en volgt de lokgroep van de (andere) vogels naar het zuiden. Haar surrogaatouders volgen haar met het doel om haar terug naar huis te brengen, want "ze kan zelfs nog geen eitje bakken". Tevergeefs, de innerlijke drang laat zich niet zomaar stroomlijnen tussen de platgetreden paden der redelijkheid. Een vrouw van stand had in haar tienerjaren een tekstje ophangen in haar kamer waarin werd verwezen naar de drum die iedereen hoort en dat je iemand moet loslaten als hij of zij door die roffel het oerwoud intrekt. Misschien had vrouw van stand van Leeuwen eenzelfde stuk poëzie in haar tienerkamer, wie weet. Het is een oeroud thema in de jeugdliteratuur, maar doet het nog altijd. Een vrouw van stand legt dan ook in een onbewaakt moment haar oor wel eens op de grond, de mond gesnoerd en haar hersenen inspannend luisterend. Maar de oerwoudtrom hoort ze nog maar zelden. Weggevlogen door de tijd. Misschien een volgende lente, als de vogels terugkeren uit het zuiden.

(credits afbeelding)

Andere Welvaart, deel II

Een vrouw van stand doorploegt op haar queeste naar een nieuwe invulling van welvaart de onovertroffen klassieker 'Walden' van de heer van stand met de wondermooie naam H.D. Thoreau. Zijn wijsheden zijn echter zo simpel dat een vrouw van stand moeite heeft deze te doorgronden. Een tweede wet laat dus op zich wachten tot het inzicht komt. Een vrouw van stand beseft wel reeds dat ook het moderne, steedse leven een belangrijke plaats dient te krijgen in de wetten. Nostalgie is, zoals eerder gemeld, ten allen prijze te vermijden.

(credits afbeelding)

Andere Welvaart, deel I

Een vrouw van stand begint haar zoektocht naar de andere welvaart bij het herlezen van een boek dat in de huisboekenkast staat: Tom Hodgkinsons 'How to be idle'. De schrijver poogt met dit pamflet de werkethiek een andere invulling te geven. Welvaart is volgens Hodgkinson niet gelijk aan materiële welstand en geld verdienen om dit ideaal te kunnen waarmaken. Luiheid is de ware sleutel tot vrijheid. Deze laatste is de enige weg naar geluk en welzijn. De luie auteur dwingt een vrouw van stand na te denken over het paradigma dat 'een goede job' ons geld, een sociaal leven en status zal schenken en dat deze drie-eenheid ons leven waardevol maakt. Een vrouw van stand gaat grotendeels mee in Hodgkinsons oproep tot meer reflectie over het gelijkheidsteken tussen een mooie job en welvaart. Ook zij vond het na het verlaten van de schoolbanken bevreemdend dat de 'great expectations' over het leven opgebouwd in de tienerjaren lijken uit te monden in de quasi-trivialiteit van een job. En het meest onwezenlijke is inderdaad het schijnbare gebrek aan maatschappelijke reflectie hierover. 

De eerste welvaartswet volgens een vrouw van stand is dan ook:

1. Reflecteer over het paradigma dat een goede job gelijk staat met welvaart.

Referentie foto: www.independent.co.uk/multimedia/archive/

Andere Welvaart

Een vrouw van stand klaagt niet. Ze heeft haar zaakjes mooi voor elkaar. Maar in deze duistere tijden besluipt haar soms een omineus gevoel bij het lezen van sommige media. Een professor vertelde dat de leeftijdsgroep waarbinnen een vrouw van stand zich bevindt niet moet wanhopen. De welvaart gaat niet plotsklaps dalen. Wel proclameerde deze hooggeleerde vrouw dat we naar een andere welvaart zouden evolueren. Dergelijke uitspraken vindt een vrouw van stand prikkelend. Een andere welvaart. Tot spijt van een vrouw van stand, en als domper op een interessante gedachtegang, zei deze vrouw met leuke afkortingen voor haar naam er niet bij hoe dit anders-zijn moet ingevuld worden. Een vrouw van stand gaat dan maar zelf aan de slag en neemt de tijd om hierover te reflecteren...want tijd wordt waarschijnlijk het sleutelwoord. Dat voelt een vrouw van stand aan de fluwelen kromming van haar armen.

womenlikemeonline.com/.../images/Prosperity.JPG

1

Een vrouw van stand heeft soms ideeën die ze graag zou realiseren. Eén ervan is het openen van een galerij waar slechts 1 kunstwerk ten toon wordt gesteld. Het bezoekersaantal dient schaars te zijn, enkelen waarvoor de deur wordt geopend en die in alle rust en tijd kunnen kijken. Interactie is verboden. De solitaire bezigheid van het kunstkijken wordt in ere hersteld. Musea de dag van vandaag steunen te veel op de vreselijke driehoek musea/kunstwerk/bezoekers, waarbij de aantallen het consumentisme vereren, meer dan het bedachtzame dat kunst vraagt. Vervlakking in zijn puurste vorm: alleen maar oppervlak en veel gekwebbel. Democratie is geen excuus om het denken af te remmen. Een vrouw van stand zou in haar galerij elke maand een ander werk tonen, een individuele keuze gericht naar 1 bezoeker. 1. 

Beeld

Je komt altijd ergens

Een vrouw van stand kijkt Pippi. "Je komt altijd ergens", zegt Pippi Langkous als Tommie vraagt of ze wel in de juiste richting wandelen. Dat is natuurlijk zo. Maar vandaag de dag nemen we geen genoegen meer met dit antwoord. We willen zijn waar we willen zijn, niet zomaar ergens. Ook een vrouw van stand lijdt aan deze moderne ziekte. We ride and ride, but never come upon, leerde een vrouw van stand in een ver verleden in haar lessen filosofie. Ze vond het, en vindt het nog steeds, een prachtig stukje poëzie, maar ook zo verwarrend. Het komt dicht bij de essentie van het leven en daarom ontsnapt het steeds aan elk begrijpen. Ook een vrouw van stand zal zich uiteindelijk moeten neerleggen bij Pippi's wijsheden, ook al snapt ze er niets van.